Zasadniczą częścią Protokołu z Kyoto jest Załącznik B określający dla każdego Państwa (Strony wymienionej w załączniku I do Konwencji) ilościowe zobowiązania do ograniczenia i redukcji emisji. Tak więc aczkolwiek Protokół z Kyoto zasadniczo i formalnie obowiązuje na czas nieokreślony, to konkretne limity zobowiązań do redukcji emisji zawarte w Załączniku B dotyczą tylko I okresu rozliczeniowego, czyli okresu od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2012 r.

Zatem o ile Strony się nie porozumieją w odpowiednim terminie (a jest to coraz bardziej realne) będziemy mieli do czynienia z ciekawą prawnie sytuacją, gdzie Protokół z Kyoto od 1 stycznia 2013 r. formalnie obowiązuje lecz nie zawiera limitów redukcji.

Luka w systemie EU ETS, którą wykorzystał rząd Węgier sprzedając jednostki CER pochodzące z „recyclingu”, spowodowała, iż nabywcy jednostek poświadczonej redukcji emisji nie mogą czuć się bezpiecznie. Dotyczy to szczególnie rynku OTC a, jak wiadomo, giełdy Nordpool i Bluenext z tego powodu już wstrzymały handel CER.

Jeżeli zatem na rynku OTC zdecydujemy się zawrzeć taki kontrakt, to ze wszech miar zalecane jest wprowadzenie dodatkowych klauzul umownych, zabezpieczających nabywcę przed ryzykiem braku możliwości umorzenia tych jednostek Kyoto.

Operatorzy instalacji emitujących CO2, którym nie udało się przewidzieć obecnego rozwoju sytuacji, mogą mieć kłopoty. Na marginesie: miejmy nadzieję, iż w przypadku ustępowania spowolnienia gospodarczego i zwiększania emisji rzeczywistych Polska pokusi się o ponowną weryfikację KPRU i zwiększenie przyznanych limitów. W świetle uzasadnienia orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T‑183/07 byłoby to zupełnie racjonalne i uzasadnione. Jaki argument wtedy podniesie Komisja Europejska?